Werkkracht

Mijn naam is Koen Wynants en ik woon sinds een 6 tal jaar in 'den 2060', op't Noord. Na mijn studies 'Licentiaat in de Biologie' in Leuven ben ik snel naar Antwerpen vertrokken. Daar heb ik nog geen seconde spijt van... Hieronder mijn motivatie waarom ik trotse werkkracht van Antwerpen aan't woord ben...

Ik geloof dat iedereen geluk, rijkdom en welvaart nastreeft in zijn/haar leven. Iedereen stelt daarin eigen prioriteiten (de ene al bewuster dan de andere) en probeert zijn levensomstandigheden zo in te richten zodat maximaal persoonlijk geluk bereikt kan worden. Omringd zijn met mensen die met je lachen en huilen in goede en slechte tijden wordt daarin almaar belangrijker. Mensen doen dit steeds vaker en gaan continu op zoek naar andere mensen waar ze allerhande zaken mee delen; kennis, dromen, lachen en tranen. Wat zich momenteel wereldwijd ‘virtueel’ op het web afspeelt, is een heel reële uiting van wat zich momenteel wereldwijd op individueel, emotioneel, sociaal, intellectueel niveau manifesteert. Een zoektocht naar meer reflectie, bewustzijn, kennis, geluk. Niet alleen voor onszelf maar ook voor mekaar. Het sociaal netwerk is nog nooit zo groot geweest.

Overal in de wereld, in elk sociaal netwerk (hetzij een land, een stad, een bedrijf, een organisatie, een gezin, …) is men bewuster bezig met de hamvraag ‘Hoe kunnen we de omstandigheden zo maken dat een maximaal aantal mensen gelukkig kunnen zijn, nu en in de toekomst.’ Op materieel vlak, op vlak van emotioneel en sociaal welzijn, op artistiek en intellectueel niveau. Overal in de wereld wordt het co-eigenaarschap en de verantwoordelijkheidszin groter. Het zijn niet louter de politici, academici, instituten, media, … die exclusief regisseren en de burger die enkel waarneemt. We willen allemaal meespelen. De rollen en verantwoordelijkheden in de samenleving, organisaties, bedrijven, overheden zijn zich volop aan het verschuiven.

Zo ook in de steden. Leven in een stadsgemeenschap is leven met andere mensen; andere prioriteiten, andere dromen, andere tranen, andere betekenissen van ‘geluk’. Zeker in een stad kan je niet anders dan hierover in dialoog gaan met je buren, wijk- en stadsgenoten. Alles wat je doet in een stad heeft immers effect op je buur, wijk- en stadsgenoot. Een stadsbestuur en een stedelijke administratie kunnen er voor zorgen dat de fysieke basisbehoeften voldaan zijn. Een stadsbestuur en haar administratie moeten er voor zorgen dat de kansen tot maatschappelijke participatie voor iedereen gegeven worden. Maar uiteindelijk kan enkel de stadsgemeenschap zelf het brutostadsgeluk verhogen.

Ik wil mij engageren voor Antwerpen aan’t woord omwillen van twee redenen: zelfontplooiing en maatschappelijke ontplooiing. Ik ben geïnteresseerd in de wereldwijde veranderingen; in je eigen stad kan je zelf experimenteren en ervaren waar het over gaat. Wat je in eigen stad leert kan ook nuttig zijn op andere niveaus. Dankzij Antwerpen aan’t woord leer ik naar andere mensen luisteren, sta ik open voor andere prioriteiten, dromen en verwachtingen, leer ik samen te werken met andere mensen, leer ik mijn eigen prioriteiten bij te stellen aan die van anderen, krijg ik meer respect, empathie en solidariteit voor mijn buurt- en stadsgenoten. Ik durf te zeggen dat de kwaliteit van mijn persoonlijk leven is gegroeid dankzij Antwerpen aan’t woord.

Ik wil deel uitmaken van de verdere ontwikkeling en ontplooiing van de Antwerpse stadsgemeenschap. Antwerpen heeft een gouden verleden en misschien ook een gouden toekomst. Tenminste als de stad bereidt is om naar zichzelf te luisteren, nieuwsgierig en leergierig is om zichzelf te ontdekken; de goede en minder goede zaken. Antwerpen zal een welvarende en aangename plek worden voor vele mensen als we samen bewust nadenken over onze stad, hierover in dialoog gaan, samen prioriteiten en doelen stellen, samen werken om die doelen te verwezenlijken, evalueren, bij te stellen. Pas als we allemaal samen bewust onze verantwoordelijkheden hierin opnemen, in respect en solidariteit met elkaar, zowel wat betreft de lusten als de lasten, dan zullen we daar als stad en als inwoners van die stad beter van worden, nu en in de toekomst.